Nagrania pozwalają odtworzyć przebieg strzelaniny w Krakowie, ale nie oddają niepewności świadków ani decyzji podejmowanych w ułamkach sekund. Mężczyzną o kulach, który ruszył na pomoc rannym, jest 70-letni Amerykanin Patrick. Jak przekazała “Faktowi” Monika Łącka z “Gościa Niedzielnego”, która zna go od dziewięciu lat, to właśnie jej opowiedział o tamtym popołudniu, chcąc uzupełnić brakujące elementy tej historii. Na razie potrzebuje jednak czasu, by uporać się z emocjami i dojść do siebie.
Godz. 15.03. Dwóch 24-latków po przeciwnych stronach lufy
W centrum wydarzeń znaleźli się dwaj mężczyźni w tym samym wieku. 24-letni Jakub Kulik, policjant, który tego dnia wykonywał swoje obowiązki, i 24-letni Michał Oksiński, uzbrojony napastnik.
Jak mówił “Faktowi” rzecznik Komendy Głównej Policji podinsp. Andrzej Fijołek, to jeden z najbardziej wymownych szczegółów całej historii.
— I Jakub Kulik, i ten zamachowiec w tym samym wieku. A jak zupełnie różne perspektywy — podkreślał policjant.
Oksiński z Ostrowca Świętokrzyskiego był uzbrojony w karabinek AR-15 oraz broń krótką. Miał na sobie pełne wyposażenie balistyczne. Funkcjonariusze, którzy stanęli naprzeciwko niego, dysponowali znacznie skromniejszym wyposażeniem: lekkimi kamizelkami i pistoletami służbowymi.
Dystans między napastnikiem a policyjnym patrolem wynosił niespełna pięć metrów.
W takich warunkach rozegrała się interwencja, której nagranie obiegło świat. Pierwszy do walki ze sprawcą ruszył 27-letni Artur Morański. To on celnie postrzelił napastnika i doprowadził do jego obezwładnienia.
Policjant miał wówczas zaledwie 2,5 roku służby. Jego młodszy partner, Jakub Kulik, również nie miał dużego doświadczenia zawodowego. Obaj pracowali w jednym z krakowskich komisariatów.
— Obaj cenieni, bardzo koleżeńscy i zaangażowani w służbę — mówił podinsp. Fijołek.
Artur Morański doznał obrażeń, które uniemożliwiły mu dalsze prowadzenie interwencji. Jakub Kulik także został postrzelony. Kula trafiła go w prawe ramię.
Mimo rany nie przestał się bronić. Jak wynika z rekonstrukcji przedstawionej przez rzecznika KGP, po postrzeleniu kontynuował strzelanie drugą, sprawną ręką. Oddał jeszcze siedem strzałów.
Na nagraniu widać, jak po zakończeniu wymiany ognia próbuje samodzielnie zatamować krwawienie. Klęczy i sięga po opaskę uciskową.
To właśnie wtedy zaczyna się kolejny rozdział tej historii.
Człowiek o kulach. Nikt nie wiedział, kim jest
Na nagraniu opublikowanym przez Jada Hallita widać zamieszanie, syreny i ludzi próbujących zrozumieć, co właściwie się wydarzyło. W pierwszej chwili nawet osoby znajdujące się blisko miejsca strzelaniny nie wiedziały, kto jest napastnikiem, a kto funkcjonariuszem.
Jad, pochodzący z Libanu bloger mieszkający w Polsce, był jednym z pierwszych świadków, którzy zarejestrowali przebieg zdarzeń. Jak sam później opisywał, wszystko zaczęło się od zderzenia czarnego i białego samochodu. Do kolizji doszło ok. 20 m od niego.
Początkowo wyglądało to jak zwykły wypadek drogowy.
Nagle z czarnego samochodu wysiadł mężczyzna ubrany w wojskowy strój. W rękach trzymał karabinek AR-15. Chwilę później na miejscu pojawili się dwaj policjanci. Rozległy się strzały.
Kto jest dobry, a kto zły? Żaden umysł nie był w stanie przetworzyć tego, co działo się w środku całego chaosu
— relacjonuje Jad.
Na nagraniu słychać jego zszokowany głos. W pewnym momencie mówi: “O mój Boże. Cholera”.
Dopiero kiedy napastnik został powalony, świadkowie zaczęli rozumieć, co się stało. Zobaczyli, że policjant, który doprowadził do obezwładnienia sprawcy, sam został ranny.
— Kiedy bohaterski policjant powalił napastnika, zaczęliśmy jakoś dostrzegać, co się wydarzyło. Pobiegliśmy, żeby zaoferować wszelką pomoc, jaką mogliśmy — opisuje Jad.
Właśnie wtedy w kadrze pojawia się mężczyzna o kulach.
Nie zatrzymuje się, nie czeka, aż ktoś inny podejmie decyzję, rusza w stronę leżącego policjanta. Przechodzi przez ulicę i pochyla się nad rannym funkcjonariuszem.
Przez wiele godzin internauci próbowali ustalić, kim jest. Jedni analizowali nagranie, inni szukali informacji w komentarzach. Pojawiały się nawet sprzeczne doniesienia dotyczące tożsamości świadka.
Dziś wiadomo, że to Patrick. Amerykanin, który ma 70 lat.
Myślał, że kręcą film. Potem zobaczył krew
Patrick czekał na tramwaj na przystanku przy skrzyżowaniu ulic Dietla i Stradomskiej. Kiedy usłyszał pierwsze huki, początkowo nie zorientował się, że ma do czynienia z prawdziwą strzelaniną.
Jak opowiedział “Gościowi Niedzielnemu”, najpierw pomyślał, że słyszy fajerwerki. Później wydawało mu się, że jest świadkiem kręcenia filmu sensacyjnego.
Wkrótce nie miał już wątpliwości.
Mimo problemów z poruszaniem się odrzucił kule i podbiegł do rannego Jakuba Kulika. Dotarcie do jego obrażeń nie było proste. Policjant miał na sobie mundur i wyposażenie taktyczne, które utrudniało dostęp do ran.
Patrickowi udało się jednak ocenić sytuację.
— Zobaczyłem, że krew wypływa z górnej części klatki piersiowej, więc instynktownie zacząłem ją tamować. Czym? Swoimi rękami i szalem, który podała mi jakaś kobieta — opowiadał “Gościowi Niedzielnemu”.
To właśnie Jad i towarzysząca mu kobieta podawali owe szaliki, by uciskać ranę postrzelonego policjanta.
— Na miejscu byli też niewinni cywile, którzy znaleźli się na linii ognia. Dzięki Bogu przeżyli — relacjonował bloger.
Na miejscu pojawili się również dwaj chirurdzy ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie: prof. Michał Pędziwiatr i dr Mateusz Wierdak. Przejęli opiekę nad rannymi funkcjonariuszami.
Dla Patricka nie oznaczało to jednak końca działania.
Nie odszedł, gdy lekarze zajęli się policjantami. Podszedł do napastnika
Kiedy profesjonalna pomoc skupiła się na rannych policjantach, 70-latek skierował uwagę na leżącego sprawcę.
Mężczyzna również wymagał pomocy medycznej. Patrick zauważył ranę postrzałową w jego prawej nodze i zaczął uciskać ją dłońmi.
Nie było to łatwe. Napastnik miał na sobie kamizelkę kuloodporną, która utrudniała dostęp do obrażeń.
Świadek zwrócił też uwagę na leżące w pobliżu magazynki z amunicją. Jak relacjonował “Gościowi Niedzielnemu”, było ich około dziesięciu. Odsunął je na bok.
Patrick pomagał również zabezpieczać ciało napastnika folią termiczną, którą wiatr zrywał z jego ciała. Dociskał ją przy użyciu swoich kul ortopedycznych.
“Wiedziałem, że jest ze mną Bóg”. Patrick wyjaśnił, dlaczego nie uciekł
Bliscy 70-latka pytali go później, dlaczego zdecydował się podejść do rannych, skoro sam mógł zostać postrzelony.
Patrick odpowiedział, odwołując się do swojej wiary.
— Wiedziałem, że w tym momencie jest ze mną Bóg i że nie mam się czego bać. Powiem więcej, nie miałem i nie mam żadnych wątpliwości, że to Pan Bóg postawił mnie w tym miejscu — wyznał na łamach “Gościa Niedzielnego”.
Nie szukał rozgłosu. Jak przekazała nam autorka rozmowy Monika Łącka, dziennikarka zna Patricka od ponad dziewięciu lat. Mężczyzna skontaktował się z nią, ponieważ chciał uzupełnić brakujące elementy historii, która zdążyła już obiec media.
— Ze względu na stan zdrowia, wiek i na razie bardzo silne jeszcze emocje, nie jest gotowy na więcej — przekazała nam dziennikarka.
W rozmowie z “Gościem Niedzielnym” Patrick zdecydował się jednak jednoznacznie potwierdzić swoją tożsamość.
— Już wszystko jest jasne. To ja — powiedział.
Wiele historii na skrzyżowaniu dwóch ulic. Druh OSP z żoną w białym Oplu
Jad Hallit i Patrick znaleźli się w tym samym miejscu. Obaj próbowali pomóc, kiedy zorientowali się, że policjant, który powalił napastnika, sam potrzebuje ratunku.
Relacja Jada obrazuje nie tylko mężczyznę o kulach. Widać też zamieszanie, ludzi, którzy nie rozumieją jeszcze, co się wydarzyło, i tych, którzy próbują działać mimo braku pełnej wiedzy o sytuacji.
Jad opublikował film z ostrzeżeniem o drastycznych scenach. Znalazły się na nim również ujęcia uszkodzonego białego Opla.
W środku byli Tomasz, druh Ochotniczej Straży Pożarnej w Olszowicach, i jego żona Kinga. Ich auto zderzyło się z Subaru prowadzonym przez Michała Oksińskiego. Chwilę później w pobliżu rozległy się strzały.
Tomasz został ciężko ranny. W chwili ataku zasłonił własnym ciałem żonę i sam przyjął kulę. Doznał poważnych obrażeń twarzoczaszki i trafił do szpitala. Później lekarze wybudzili go ze śpiączki farmakologicznej. Jego życiu nie zagraża już niebezpieczeństwo.
Samochód rozpoznali na nagraniu mieszkańcy podkrakowskich Świątnik Górnych. Burmistrz Małgorzata Duży powiedziała WP, że doskonale pamiętała auto i od razu skojarzyła je z Tomkiem, którego zna osobiście. Po uzyskaniu zgody rodziny uruchomiono zbiórkę na jego leczenie i rehabilitację.
Policjanci przeżyli. Artur Morański wkrótce zostanie ojcem
Najważniejsze informacje dotyczące stanu rannych funkcjonariuszy przyniosły kolejne dni. Zarówno Artur Morański, jak i Jakub Kulik przeżyli. Ich stan określany jest jako ciężki, choć stabilny, co oznacza, że się nie pogarsza.
Jakub został wybudzony ze śpiączki. Jednym z pierwszych pytań, jakie zadał po odzyskaniu przytomności, było pytanie o kolegę. Artur Morański również wraca do zdrowia. Przeszedł właśnie kolejną operację ortopedyczną. Wkrótce ma zostać ojcem.
Nie ma natomiast szczęśliwego zakończenia dla dziewięciu ofiar, których życie zakończyło się w wyniku działań sprawcy. Michał Oksiński, 24-latek z Ostrowca Świętokrzyskiego, który doprowadził do strzelaniny w Krakowie, również nie przeżył.
— Dzisiaj (9 listopada) nad ranem otrzymaliśmy informację, że sprawca tych zdarzeń zmarł w szpitalu — przekazała “Faktowi” rzeczniczka policji.
Zmarł człowiek, który kilka minut wcześniej strzelał do ludzi. W szpitalu otrzymał pomoc medyczną, podobnie jak postrzeleni policjanci.
Z tamtego popołudnia zostały nagrania, relacje i nazwiska. Została też historia Patricka, który mimo wieku i problemów z poruszaniem się nie odwrócił wzroku od człowieka potrzebującego pomocy. Historia Jada, który utrwalił zdarzenia i pomógł rannym. Tomasza, druha OSP w Olszowicach, i żony Kingą, których auto zderzyło się z Subaru napastnika. Dwóch policjantów, którzy znaleźli się po przeciwnych stronach lufy niż 24-letni napastnik, a jednak obaj wrócą do swoich bliskich.
O godz. 15.03 ich drogi przecięły się w okolicznościach, których żaden z nich nie mógł przewidzieć. Dla jednych był to początek walki o życie. Dla innych — moment, w którym trzeba było zdecydować, czy ruszyć na pomoc. W tej historii nie zabrakło ludzi, którzy zdecydowali się to zrobić.
Disclaimer : This story is auto aggregated by a computer programme and has not been created or edited by DOWNTHENEWS. Publisher: fakt.pl
