“Te schody są kratami w naszym więzieniu”. Szczecinianka z córką uwięzione we własnym domu

Dwupokojowe, 51-metrowe mieszkanie w starej poniemieckiej willi, położonej wśród parków, na obrzeżach Szczecina w dzielnicy Podjuchy, mogłoby być spełnieniem marzeń wielu ludzi. Jednak dla pani Justyny marzeniem stało się to, żeby się z niego wyprowadzić.

— Dla mnie i dla mojej 15-letniej, przykutej do łóżka córki, nasze mieszkanie stało się niemalże więzieniem — mówi wycieńczona chorobą 44-letnia pani Justyna ze Szczecina. Kobieta mająca około 180 cm wzrostu ledwo chodzi i wygląda, jakby miała się zaraz przewrócić.

— Z powodu choroby ważę zaledwie 44 kg — dodaje.

Szczecin. Schody zmieniły jej mieszkanie w więzienie

Kobieta mieszka w 51-metrowym TBS-owskim lokalu od dziecka. Wcześniej, gdy nie była chora, nigdy na to nie narzekała, ale teraz schody prowadzące do jej mieszkania na pierwszym piętrze stały się przeszkodą niemal nie do pokonania.

— Jestem tak osłabiona, że pokonanie tych dwudziestu stopni zajmuje mi kilkanaście minut i wymaga ode mnie potężnego wysiłku — twierdzi 44-latka.

Dla osłabionej chorobą Justyny każde wyjście z mieszkania na zakupy stało się dużym problemem.

— Robię to raz w miesiącu i żeby się tam dostać, muszę wynająć sobie taksówkę, bo sama bym nie doszła — mówi kobieta. — Dla mnie wynajęcie taksówki to bardzo duży wydatek, bo utrzymuję się ze świadczeń socjalnych.

Marzeniem schorowanej 44-latki, po tym, jak zmarli jej rodzice, a choroba wyniszczyła jej organizm, stało się zamieszkanie w lokalu, z którego wyjście na zewnątrz nie wiązałoby się z pokonywaniem schodów oraz które zapewniałoby łatwiejszy dostęp do komunikacji miejskiej i lekarzy.

— Te schody stały się kratami w naszym więzieniu. Ja wychodzę z naszego mieszkania może dwa, trzy razy w miesiącu, a moja Nikola nie była poza mieszkaniem już od kilku lat.

Mieszkaniowy problem pani Justyny. Schody stały się pułapką

Pomimo tego, że kobieta występowała do władz miasta z prośbą o przydział nowego lokalu i otrzymała takie propozycje, żadna z nich nie spełniała jej oczekiwań.

— Jedną z propozycji był lokal w piwnicy, a inną — kawalerka, w której ja z córką byśmy się nie pomieściły — twierdzi pani Justyna.

Gdyby jej marzenie się spełniło, to zarówno życie 44-latki, jak i jej 15-letniej córki, uwięzionej przez chorobę w łóżku, uległoby poprawie. Dzięki temu Nikola mogłaby w specjalistycznym wózku wychodzić na spacery z opiekunką, a pani Justyna mogłaby częściej bywać u lekarza.

W jej mieszkaniu są dwa pokoje, ale kobieta śpi w kuchni, bo nawet przejście z pokoju do pokoju wymaga od niej sporego wysiłku. 44-latka mówi, że “tak jest łatwiej”.

Gdy już się żegnałem z panią Justyną, z jej ust usłyszałem słowa, które na długo zapadną mi w pamięć.

— Nie wiem, jak długo jeszcze będę żyć, ale chciałabym je przeżyć w godnych warunkach.

W Szczecinie brakuje mieszkań dla osób z niepełnosprawnością

Spytaliśmy się urzędników ze Szczecina, czy są w stanie pomóc schorowanej kobiecie i jej niepełnosprawnej córce w realizacji ich marzenia. Niestety, do momentu ukazania się tego artykułu oficjalnej odpowiedzi nie dostaliśmy. Z nieoficjalnych informacji wiemy jednak, że miasto ma problem z lokalami, w których osoby niepełnosprawne mogłyby żyć w godny sposób.

Tak ukarali biznesmena z Darłowa za jazdę po pijanemu samochodem

Spowodował wypadek mając 270 km na godz. na liczniku

Zabił dwie osoby. Córka ofiar chciała mu spojrzeć w oczy.

/3

Marzeniem pani Justyny jest mieszkanie, z którego jej niepełnosprawna córka mogłaby z pomocą wózka wychodzić na spacer.

/3

Pani Justyna jest tak osłabiona chorobą, że urządziła sobie sypialnie w kuchni, żeby zbyt dużo nie chodzić.