Do niedawna plakaty w pokojach nastolatków przedstawiały gwiazdy muzyki lub sportu. Dziś, w mrocznych zakątkach TikToka, Telegrama i Discorda, ich miejsce zajmują sprawcy masowych strzelanin. Zjawisko to, napędzane przez algorytmy i hermetyczne grupy, przestało być jedynie niepokojącą fanaberią, a stało się realnym wektorem radykalizacji. Zamiast potępiać zbrodniarzy, młodzi ludzie zaczynają ich fetyszyzować, tworząc dla nich pełnoprawne “fandomy” i traktując jak ofiary niezrozumiane przez świat. To właśnie w tym środowisku — w cieniu memów i wyidealizowanych nagrań wideo — rodzą się kolejne tragedie, a służby stają przed zupełnie nowym wyzwaniem operacyjnym.
Czytaj też: Terapeuta i prywatny detektyw: młodzi nie zabijają dla idei, tylko dla bólu
Zamiast idoli popkultury – seryjni mordercy
Do niedawna fandomy kojarzyły się z fankami mdlejącymi na koncertach boysbandów czy miłośnikami gier wideo. True Crime Community (TCC) wypaczyło ten schemat. To internetowa społeczność, która w swoim najciemniejszym wydaniu fetyszyzuje zbrodniarzy.
Jak precyzuje Paulina Zywar z NASK, w tej grupie charakterystyczne są zachowania typowo fanowskie, ale skierowane wobec masowych morderców. Zjawisko to opiera się na skrajnej estetyzacji przemocy.
— Przykłady zachowań członków TCC to ubieranie się jak znani im przestępcy kryminalni, tworzenie “editów”, czyli filmów romantyzujących dane osoby z odpowiednim podkładem muzycznym, ozdabianie zdjęciami morderców swojej przestrzeni prywatnej czy tworzenie ich portretów — wyjaśnia ekspertka NASK. Co istotne, proces naśladownictwa rzadko wynika z radykalizacji politycznej. To zjawisko opiera się na “memizacji morderstw”. Zamiast ideologii dominuje tu skrajna mizantropia — nienawiść do ludzkości.
Memetyczna przemoc, czyli jak internet tworzy własnych morderców
To, co zaczyna się od tworzenia mrocznych kolaży na TikToku, Telegramie czy Discordzie, potrafi przenieść się do prawdziwego świata z przerażającą precyzją. Z raportu Institute for Strategic Dialogue (ISD) z kwietnia 2026 r. wynika, że TCC stało się jednym z najpoważniejszych czynników napędzających masową przemoc. Tylko od początku 2024 r. badacze powiązali z tą subkulturą aż 15 szkolnych strzelanin lub udaremnionych spisków w samych Stanach Zjednoczonych (w tym m.in. krwawe incydenty w Perry High School czy Apalachee High School). Zginęło w nich 11 osób, a 45 zostało rannych.
Problem nie ogranicza się jednak do USA. TCC to społeczność globalna. Raport ISD wskazuje na ataki m.in. w Austrii (gdzie 21-latek powiązany z TCC zabił 11 osób w liceum w Grazu), a służby na bieżąco udaremniają plany zamachów w państwach takich jak Rumunia, Meksyk czy Australia.
Mechanizm działania tych sprawców badacze określają mianem “przemocy memetycznej”. Zamachowcy inspirują się poprzednikami (od sprawców z Columbine po nowsze, przerażające “ikony” TCC, jak 15-letnia sprawczyni z Abundant Life Christian School, Natalie Rupnow), kopiując mechanizm zbrodni, elementy ubioru czy napisy na broni. Nie chodzi o manifesty polityczne. Chodzi o sławę, rozgłos i wejście do mrocznego panteonu, który TCC będzie później czcić i analizować klatka po klatce.
Sprawca jako “niezrozumiana ofiara”. Zgubna rola mediów
Jak zauważa w swoim raporcie ISD, na który powołuje się również NASK, napastnicy z TCC kierują się żądzą rozgłosu, a “relacje medialne z tych incydentów mają duży potencjał mobilizacji innych fanów do przeprowadzania własnych ataków”.
Szczególnie niebezpieczne jest kreowanie narracji o sprawcach jako osobach zagubionych, samotnych lub ofiarach szkolnego znęcania się (bullyingu). Taki obraz ułatwia członkom TCC utożsamianie się ze zbrodniarzem. Morderca przestaje być potworem, a staje się rzekomą ofiarą, która w końcu wzięła krwawy odwet na społeczeństwie, zyskując przy tym upragnioną władzę i respekt. To właśnie ten miks toksycznej empatii i gwarantowanej przez TCC sławy pcha kolejne osoby do przekroczenia granicy między fantazją a pociągnięciem za spust.
Jak chronić dziecko? Technologia to pułapka złudnego bezpieczeństwa
Choć służby dwoją się i troją, rozpracowując zamknięte kanały komunikacyjne (co zresztą sami członkowie TCC próbują hamować, prosząc się nawzajem o nieprzeprowadzanie ataków z obawy przed blokadami serwerów), ostateczna linia obrony leży w domach. Eksperci serwisu Niebezpiecznik jasno wskazują, że przerzucenie odpowiedzialności na aplikacje szpiegujące to błąd.
Rodzice mogą i powinni korzystać z narzędzi tzw. kontroli rodzicielskiej na urządzeniach dzieci — tłumaczą eksperci Niebezpiecznika. Zwracają jednak uwagę na potężną lukę: po 16. roku życia, zgodnie z wieloma regulaminami, nastolatek zyskuje możliwość samodzielnego wyłączenia takich blokad.
Co zatem pozostaje? Powrót do podstaw. “Warto interesować się, z kim dziecko utrzymuje kontakty przez internet, z kim i w jakie gry gra, i jakie treści podsuwają mu algorytmy” — radzi w rozmowie z “Faktem” Niebezpiecznik. Biegłość technologiczna to za mało, jeśli w domu brakuje przestrzeni na zaufanie. Bez rozmowy i dobrego kontaktu z dzieckiem rodzice mogą nie być w stanie uzyskać tych informacji i pozostanie im tylko obserwowanie zmian w zachowaniu oraz domyślanie się, czym są one spowodowane i czy należy się nimi niepokoić.
Zło, które rodzi się w hermetycznych grupach TCC, nie potrzebuje ciemnych zaułków. Rośnie w jasnym świetle smartfonów, pod nosem niczego nieświadomych dorosłych.
Tak powstają niebezpieczne wyzwania wśród dzieci. Ekspert tłumaczy mechanizm. “Mózg działa inaczej”
Disclaimer : This story is auto aggregated by a computer programme and has not been created or edited by DOWNTHENEWS. Publisher: fakt.pl









